is toegevoegd aan je favorieten.

De woestijnpiloten

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE WOESTIJNPILOTEN

tilatiebuis, wachtend op het geschikte moment voor de sprong. Het was lastig. De „Libel” was een eendekker. Op een tweedekker gaat het beter. Want nadat je op de bovenste vleugel bent gekropen, laat je je op de onderste zakken. Daarbij hou je je vast aan de spandraden, tot het valscherm vanzelf opengaat en je naar beneden trekt. Nu ging dit niet. Er bleef Lex niets anders over dan op goed geluk in de gapende leegte te springen, in de hoop, dat het scherm zijn dienst zou doen.

Opeens sprong hij naar beneden, het hoofd omlaag, zo-als een zwemmer, die van een springplank duikt. Dat was goed. Spring je met je voeten omlaag, dan krijjg je een schok als het scherm opengaat en is het of je nek breekt.

Dug had in de uiterste spanning toegekeken en slaakte een zucht van verlichting. Want de parachute werkte en ving Lex in een boog op. Nog een poos schommelde hij wat heen en weer. Toen wuifde hij en zonk hij omlaag. Op het moment van de sprong had Dug een scherpe draai naar rechts genomen en bleef met geringe snelheid boven de plek cirkelen. Lex was behouden op de grond aangekomen. Toen Dug weer daalde en zo laag mogelijk door de kloof vloog, zag hij hem op handen en voeten naar het gevallen vliegtuig kruipen, de cabinedeur openrukken en naar binnen gaan. Even later kroop hij er weer uit en gaf tekens. Eerst verstond Dug het niet. Maar toen begreep hij, dan Wilkins niet dood was, maar bewusteloos moest zijn.

Dug gaf een stoot op de sirene. Alles wat hij aan levensmiddelen had liet hij nu naar beneden vallen, 5P een geringe hoeveelheid na. Ook een blikken bus net cognac en een doos sigaretten. Toen wuifde hij ïn vloog weg in de richting van Siwa, om assistentie.