is toegevoegd aan je favorieten.

Teus ziet het spoor

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de hoogte kwam ze misschien ook pas met de persberichten, als er vermeld werd, dat de journalist Grootwater in gezelschap van zijn echtgenote en zijn zoon naar Honolulu vertrokken was* Of moest het mogelijk „zijne” en „zijnen” zijn, want het was met de Nederlandse taal al precies eender als met de aardrijkskundige vakken — ze wisten het zelf niet. En dan drongen ze er nog op aan, dat je je eindexamen deed. Toch wel een rustig vak dat van John. Jammer, dat het haar zo slecht lag. Enfin, vooruit dan maar weer.

„Zeg Griet,” begon ze even later weer, als Kaatje in elkaar gedoken op de pianokruk bleef zitten. „Zou je niet eens een begin maken met die kokerij. Mijn maag begint Zo te knorren.”

„Dan knort ze maar,” zei Kaatje hardvochtig. „Ik zou om half zes het gas onder de aardappels aansteken. Het is er nog tien minuten voor. De rest is al klaar.”

„En je moest nog koken, beweerde je.”

„Moet ik toch ook. De aardappels.”

„Eten we dan alleen aardappels? Zeg eens, daar neem ik geen genoegen mee, hoor.”

„Als er niet anders was, zou je er best genoegen mee nemen,” zei Kaatje wijsgerig en dacht een beetje verdrietig aan de schrale maaltijden thuis.

„Praatte je ook niet over een rest, geliefde?” vroeg Teuna verlangend. „En waaruit bestaat die rest?”

„Sla met eieren en tomatensaus. En watergruwel toe in de hooikist.”

„O, dat is genoegelijk,” prees Teuna. „Ik mag dat wel om je dessert in een hooikist te gebruiken.”

Kaatje grinnikte.

„Je weet best, hoe of ik het bedoel.”

„Nee, dat weet ik niet. Je bent nog duidelijker dan een