is toegevoegd aan je favorieten.

Teus ziet het spoor

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vleugels scherp afstaken. Langzaam en statig zweefde de machine weg.

„Als een zwaan met breden wiekslag/' zei Teuna en dan huiverde ze plotseling.

„Laten we weggaan/' zei ze met een krijtwit gezichtje. „Ik moet opeens denken: Met breden wiekslag waart de dood door Vlaanderenland."

Jos snikte.

„Kom/' zei John en stak hartelijk een arm uit naar beide zusjes. „We gaan eens een rustige gelegenheid opzoeken om een warm hapje te halen. De bik doet wonderen, zegt Vader altijd."

En Teus, dankbaar, schurkte haar gezicht langs Johns ruige jas. O, John mocht dan eigenwijs zijn, hij was toch hun eigen John en het was nu, alsof Vaders goedheid van hem uitging.

„Fijn, dat we jou hebben," zei ze hartelijk.

En John blikte met iets warms op zijn schoonzusje neer.

'n Lastig duveltje, maar met zoveel innigs diep verborgen.

„Voor de standjes, hè Teus?" zei hij dan vrolijk.

En Jos lachte.

„Tel ik niet mee, Teus?"

„Jij? Ja natuurlijk. Maar het is zo heerlijk een beslissende sterkte te voelen als van Vader."

„Kom dan maar, meisje," zei John hartelijk.