is toegevoegd aan je favorieten.

Teus ziet het spoor

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Mens,” zei Wim. „Vat er een stoel en prik een vorkje mee. Deze mijnheer hier is nou eenmaal geschift. Het is lastig, maar we moeten het er mee doen.”

„Kom jij maar hier, hoor Geerte,” zei Greet. „Ik heb een bordje voor je gered. Schuif jij eens op, Teus, dan kan Geerte hier nog zitten.”

„Nou,” lachte Geerte. ,,'t Is 'n goeie boel hier. En fijn spul, hoor. Dat is nou, wat je noemt een slaatje en toch geen slaatje.”

„Dat zou je dan de verkeerde bedstede kunnen noemen,” brulde Greet.

„Zeg, als je nou van geschift praat,” merkte Kees op. „Lekkerder dan de zoetjes van Lies?” vroeg Teuna en Wim wees op zijn voorhoofd, maar behalve Kees nam niemand notitie van het manuaal.

„Mens,” zei Geerte. „Ik smul. Heb jij dat gemaakt, Teus?”

„Maar Teus kan meer dan gillen,” betoogde Wim.

„Hij heeft examen gedaan, Geerte,” zei Greet trots. „Als je soms kiespijn hebt, dan kan hij je nu al helpen.”

„Ik dank je verschrikkelijk,” zei Geerte. „Maar mijnheer Wim, van harte gelukgewenst. Wat zal mevrouw blij wezen! Ze had pas op het voorjaar gehoopt. Kan dat?”

„Dat kan, hoor,” zei Wim goedig en drukte Geerte de hand. Werd dat eventjes een knalverrassing voor Moeder!

„Zeg, kan Kees hier logeren?” vroeg hij vrolijk met een blik op Teus.

„De logeerkamer is vrij en desnoods mocht hij nog in mijn bed,” antwoordde Greet. „Wij hebben de kastenkamer gereserveerd, weet je.”

„Ja, met twee bedsteden voor het overstappen,” vulde Teuna aan.