is toegevoegd aan je favorieten.

Teus ziet het spoor

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

haar voorbij de trap op naar boven. Diep ongelukkig zocht ze haar kamer weer op, slenterde wat heen en weer en luisterde naar de geluiden in huis. Beneden in de keuken hoorde ze Dientje zacht heen en weer gaan, maar boven was het angstig stil. Een paar maal liep er iemand over de gang, maar verder kon ze uit niets afleiden, hoe de toestand was. Tegen zes uur bracht Dientje haar wat eten.

„Ik heb het voor mijnheer en mevrouw ook boven gebracht/' vertelde ze. „De zuster komt vannacht terug om te waken."

„Hoe is het nu?" vroeg Teus, terwijl ze lusteloos een paar hapjes at.

„De dokter kan er nog niets van zeggen. Dat kunnen dokters nooit," zuchtte Dientje. „Hij komt vanavond terug. Toe, eet nou maar wat."

Maar Teuna schoof het bord weg en Dientje keerde schouderophalend naar de keuken terug.

Onafgebroken zat Jos aan het bedje van kleine Loek, trouw bijgestaan in allerlei dingen door John, die alles, wat de school betrof, vergeten scheen te zijn. Een paar maal kwam Marian kijken, ging dan zwijgend weer heen en repte zich om met haar werk klaar te komen. John en Jos moesten vannacht beslist wat kunnen rusten.

Eerst tegen den avond kwam Loek bij en de spanning brak daardoor voor allen een beetje. Nadat de dokter geweest was en een paar bemoedigende woorden gesproken had, herinnerden John en Jos zich gelijktijdig Teuna.

Haastig zocht John de kamers af, vond haar dan in het donker op den rand van haar bed zitten, triest starend in den schemerigen tuin.

John knipte het licht aan.

„Och," zei hij zacht. „Je had je straf niet weer behoeven voort te zetten. Het moet hier nu niet voor je uit te