is toegevoegd aan je favorieten.

Teus ziet het spoor

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Geerte? O ja. Die heeft er slag van je altijd weer op je benen te zetten. Maar melig ben ik.”

„Dat ben ik ook,” zei Teuna. „Wat dacht je? Wedden, dat, als we Nans of wie ook opbellen, we hetzelfde te horen krijgen? Misschien zal Lies het woord „miezemezig” gebruiken, maar dat komt op hetzelfde neer.”

,/t Kan, maar het interesseert me niet voldoende om je weddenschap te aanvaarden. Zeg Teus, vind jij het leven ook zo moeielijk?”

„Dat hangt er van af,” zei Teuna kort. „Jouw leven, mijn leven, bedoel je? Nee, het verloopt geleidelijk en anderen nemen het altijd wel voor je in handen, als je het zelf niet goed meer weet.”

„Tot nog toe. Maar later.”

„Later,” zei Teuna triest en blij dacht ze opeens: „O, maar dan was Wim er immers.”

„Ja later, als de schooldeur achter ons dicht is en we uit elkaar zijn. Weet je, Teus, het is toch wel een veilig gevoel. Het kantoor, bedoel ik.”

„Ik weet het niet,” zei Teuna langzaam. „Ik heb ook wel eens het gevoel, alsof ik bang ben voor wat er komen gaat. Zie je, nu ligt alles zo vlak voor je uitgestippeld, maar zal het nu zo gaan, als je het ziet? Zal er niet altijd weer iets gebeuren, dat al je idealen, al wat je voor jezelf hebt uitgedacht, omver werpt?”

„Ik bedoel meer,” zei Greet, „het moeten aanpakken, vooruit zien te komen, zodat je thuis niet meer drukt, maar een verlichting aanbrengt in de dagelijkse zorgen. Zoals Moeder zegt: Vader wordt ouder en Jan is er ook nog en per slot heb je al een jaar verboemeld. O, ik begrijp het allemaal best, maar zolang je op school bent, heb je toch het gevoel, alsof je daar nog niet mee te