is toegevoegd aan je favorieten.

Teus ziet het spoor

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hannie zouden verschijnen om haar en Lieske ar te lossen.

Goeie grutjes, hoorde ze daar iets? Het was precies, alsof er iemand door de gang liep. Maar dat was toch onmogelijk. Een dienstmeisje kon het niet zijn. Die waren 's nachts nooit op. En zuster Weres zou heus niet van haar afdeling lopen om een ontrouwe loopwacht te gaan zoeken. Wonderlijk daar hoorde ze het weer. Even klopte haar het hart in de keel van angst. Dan beheerste ze zich. Onzin, ze moest het zich verbeelden. Of anders was het Hannie of Grete, die een van beiden wat vroeg was. Maar dan werd de gangdeur van het ziekenkamertje voorzichtig geopend en kwam mevrouw Meyendaal in een peignoir gewikkeld binnen.

„Schrikte je, Teus,” glimlachte ze. „Ik kom even bij

je kijken.”

„Wat lief van U. Maar het was niet nodig. Ik red het best.”

Mevrouw Meyendaal boog zich even over het ledikantje,

richtte zich bedroefd weer op.

„Stakkertje,” zei ze zacht. „Begrijp jij dat nou, Teus?” „Nee,” zei Teuna stil. „O, als mevrouw Meyendaal, die zo flink was, zoveel leed wist weg te werken, er hier niet uit kon komen, hoe was 't dan te verwachten, dat zij het wel zou kunnen.

„Dokter was zo moe,” vertelde mevrouw Meyendaal. „Maar ik kon niet slapen. En toen moest ik plotseling aan jou denken, begreep ik, hoe je dezen nacht wel ingegaan zou zijn, zonder het voor jezelf een beetje

dragelijk gemaakt te hebben.”

„O, tnaar mevrouw, het is zo twee uur en dan

komt Hannie.”

„Dat is in ieder geval nog vijf en twintig minuten,