is toegevoegd aan je favorieten.

Een kerstvacantie in de sneeuw

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EEN KERSTVACANTIE IN DE SNEEUW

Nu was vader weg.

„’k Hoop, dat ze ’t je niet te lastig zullen maken,” had hij nog gezegd.

Geen nood, we zullen ’t best met elkaar vinden. Veel pleizier en prettige reis!”

En op haar vriendelijke, besliste manier had ze hem zachtjes de deur uitgeduwd. Zo’n afscheid moest je niet te lang rekken, vond ze.

Terugkerende stond ze een ogenblik stil in de deuropening en keek naar het troepje in de kamer.

„Lieve kinderen,” dacht ze bij zichzelf. „Die daar met die donkere krullen” — ze bedoelde Ina, — „is niet de gemakkelijkste, geloof ik. Ik ben blij, dat ik ze hier heb. We zullen er een plezierige Kerstvacantie van maken!”

„Wat gaan we doen, kinders? ’t Is nog te vroeg om te dekken, ’n Beetje ganzeborden?”

„Hè ja !”

„Om die grote tafel?” vroeg Ina.

„Om die grote tafel, liefje. Zoek allemaal maar een plaats.”

„Mag Boudewijn meedoen, tante?”

„Vraag ’t hem maar! Ik denk niet dat hij er van houdt. Maar je kunt nooit weten!”

Boudewijn toonde evenwel z’n minachting voor ganzeborden, door van Ina’s schoot te springen en statig naar z’n melkbakje te wandelen.

„Berie met Thijsje spelen,” verkondigde Thijseman en diepte z’n schat van onder de kussens op.

„En jij met mij, en we winnen samen de hele pot!” En tante nam den kleinen baas met beer en al op schoot.