is toegevoegd aan je favorieten.

Een kerstvacantie in de sneeuw

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

28

EEN KERSTVACANTIE IN DE SNEEUW

huis liep de tuin tamelijk ver door. ’t Was eigenlijk meer een stuk heuvelachtig bos. Groepjes dennen en zilverige berkestammetjes, waartussen smalle paadjes liepen.

Vlak achter het huis was een groot grasveld. Aan weerskanten lag een breed bloembed, veilig beschut onder een dikke laag losse turfmolm.

„Drinkt u hier ’s zomers thee, Tante?” vroeg Loekie. „Wat zal dat leuk zijn, als u daar allemaal bloemen hebt. Kijk eens, daar lopen we, wat zien we er zo gek uit!” onderbrak ze zich zelf.

Ze wees naar een grote, zilveren bal op een witgeverfde, ijzeren standaard, die midden op het grasveld stond.

„Wat een bolle gezichten en wat een malle, korte benen!” proestte Ina. „Verbeeld je, dat je er echt zo uitzag!”

„Als Kees hier was, zou hij vast iets zeggen van ijdeltuit of zo,” zei Jo, en keek over haar schouder,, een beetje spottend naar haar zusje.

„Nou ja, Kees is er gelukkig niet!” pruilde Ina. Ze hadden ook altijd wat op haar aan te merken. Kon zij ’t helpen, dat ze er liever mooi, dan lelijk uitzag? En gelukkig was ze helemaal niet lelijk. Ja, Ina was eigenlijk heel erg ingenomen met zichzelf.

Tante zei niets en lachte een beetje. Klein ding, dacht ze. Zo’n ijdeltuitje en zo’n kleine kribbekat, en toch eigenlijk zo’n lief kind!

„Waar gaat wij toe?” wou Thijsje weten.

„Naar de konijntjes, Thijseman!”

„Lief kwijntjes?”

„Ja, erg lief.”

„Kan Thijsje mee spele?”