is toegevoegd aan je favorieten.

Een kerstvacantie in de sneeuw

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

WANDELING IN DE SNEEUW

teruggekomen, porde ze haar kachel eens lekker op. „Nog een houtje d’r op, dan kon ie weer doorbranden. Voor het hout zorgde die bengel, die Kees, goed, dat moest ze zeggen. Ze had wel d’r hoofd geschud, toen de juffer haar vertelde, dat ze vijf kinderen te logeren kregen, in ’t hartje van de winter liefst, en ze had gedacht: mens, hoe verzin je ’t? Niet gezegd natuurlijk, want de juffer dee toch d’r eigen zin met die dingen, maar Ant moest zeggen: ’t viel mee. ’t Was druk natuurlijk, dat heb je met zo’n stel, maar ze hielpen wel mee, en och, gezellig was ’t ook wel. ’t Was anders ook maar stilletjes zo met z n beiden, en Jet, nou, die had Piet, hè? Daar ging je dan vanzelf al niet elke avond naar toe.

Hoor die kinderen nou toch eens! Met die sneeuw waren ze nog doller dan anders.

Ant wachtte even, voordat ze een nieuw geschilde aardappel in haar groene emmertje liet plonzen, en luisterde. Toen stond ze vlug op... en schoof de grendel voor de keukenbuitendeur. Net bijtijds, want een ogenblik later kwamen Jo en Ina aangerend, nagezet door Kees.

„Ant, o, Ant, mogen we d’r in? Die akelige jongen, hij wil ons wassen!”

Daar kreeg Kees Ina te pakken en wreef met z’n stevige knuisten een handvol sneeuw over haar gezicht, zo, dat ze stond te proesten en te schudden om de ijskoude droppels, die in haar hals dreigden te lopen, kwijt te raken.

Maar Keesje kreeg z’n trekken thuis, want Jo, die hij al met ’n veelbelovend: „nou jij!” probeerde vast te grijpen, dook vlug als de wind onder z’n arm door, sprong hem op de rug en waste