is toegevoegd aan je favorieten.

Barta en de blokhut

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

BARTA EN DE BLOKHUT

„Wacht, ik zal haar optillen,” riep Tom, kwam naar het zusje toe en haalde haar aan haar armen omhoog. Intussen klom Dick aan de andere zijde langs Wil omhoog en wipte de jurk van den paal. Helaas was een groot gat het resultaat van Barta’s klimpartij.

„Heb je je niet zeer gedaan, Bart?” vroeg Wil.

„Die belangstelling komt wel wat laat. Kom, Tom!”

Met z’n tweeën haastten ze zich naar de blokhut. Deze bleek nog op slot te zitten, wat de jongelui de hoop deed koesteren, dat de inventaris nog onaangeroerd was. Vlug maakte Tom het slot los en gooide de deur open. Gelukkig, alles was er nog.

„Zeg, we sjouwen alles er uit,” commandeerde Tom en voegde de daad bij het woord.

„Pas op je hoofden!” riep Barta, toen ze een driepoot-bankje en het net over de afscheiding gooide. Het was een heen en weer geloop van belang en ’t ene stuk huisraad van de hut na ’t andere vloog naar de andere zijde. Het laatst kwam de bank en die bezorgde het viertal de meeste moeite. Maar Barta en Tom klommen eerst langs de boomstammetjes van het meubel naar boven en sprongen naar den eigen kant, het meisje met wat meer overleg dan den eersten keer. Toen moest met vereende krachten de bank overgeheveld worden, wat ten slotte ook lukte.

„Zie zo, die boel is gered!” zei Tom opgelucht.

„Maar nu?” vroeg Wil.

„We brengen, om te beginnen, alles naar ons