is toegevoegd aan je favorieten.

Barta en de blokhut

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

BARTA EN DE BLOKHUT

„Maar we kunnen toch wel spelen,” vond Tom, „we halen eenvoudig bank en krukjes uit de garage en gaan ergens in ’t bos zitten.”

Met z’n vijven stapten ze naar Dennelust. Vader en moeder waren uit, een wandelingetje maken. Ali en Griet knapten den buitenboel op, waarbij de laatste een vrolijk liedje zong.

„Zeg, je zingt niet onaardig, dorpse schone,” riep Frans, „zo dadelijk mag je eens by m’n accordeon zingen.”

Grietje, ’n beetje verlegen voor dien vreemden snoeshaan, zweeg direct.

In grote haast werd een deel van de hut-inventaris uit de garage naar buiten gesleept en bij ’t huis gezet. De eerste, die op één van de bankjes ging zitten, was Jacob en gauw vertelde Barta aan den gast, wie dat was. Het meisje zelf viel op de bank neer, met Taco naast zich en al gauw pakte Frans zijn instrument uit.

Even legde hy het naast zich neer om den zak, waarin de accordeon gezeten had, op te vouwen. En van die gelegenheid maakte Jacob gebruik om bovenop de harmonica te gaan zitten. Hij pikte naar de glimmende versieringen, die er op aangebracht waren.

„Jacob vindt je instrument schitterend, Frulio,” riep Barta.

„Maar ik heb liever, dat hij ergens anders ’n plaatsje zoekt. Ik ben er niets op gesteld, dat hy een aandenken op mijn accordeon achterlaat.”

Dus werd Jacob weggejaagd en toen duurde het niet lang, of Frans zat te spelen, meest jazz, maar ook bekende liedjes en dan zong de hele