is toegevoegd aan je favorieten.

In en om "De Klaproos"

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

N EN OM „DE KLAPROOS”

„Flauw! vond Oet, „ik vertel jou ook niets meer!” en m één dreun vervolgde ze: „partir — vertrek* ken; dormir — slapen; sortir..

Tot haar spijt kreeg Bietje dje avond geen ge* tegenheid meer, Lies alleen te spreken, en ze vreesde al, dat ze de volgende ochtend naar school zou moeten gaan, zonder een beslissing.

O, jammer zou dat zijn, jammer... want morgen was het vrije handwerkuur, en dan zou ze er al aan mogen beginnen, nu moest ze wachten tot de vol* gende week misschien, en duurde het zo vreselijk lang voor het klaar zou zijn natuurlijk! Zou ze het Lies je nog durven vragen?

Tweemaal keek ze veelbetekenend in haar rich* ting, doch Lies zag er blijkbaar niets van, of in ieder geval hield ze zich zo.

Maar toen ze na het eten, klaar met haar huis* werk, nog even tijd had om in haar boek te lezen, een boek dat ze van Greetje had mogen lenen, voel* de ze eensklaps vaders grote, vertrouwde hand op haar hoofd, en. hoorde ze z’n stem, die fluisterde: „Je bent een lieve meid, hoor Bietje, en... begin er maar gauw aan, morgen!”

Ze kreeg een kleur van blijdschap, en bijna had ze zich verraden, maar vader begon vlug te spreken over het boek, dat ze las en zo bleef toch de verras* smg een geheimpje tussen hun drietjes.

En die volgende ochtend zocht ze samen met de juffrouw, aan wie ze alles had verteld, en die het ook een prachtig plan had gevonden, een heel mooi kleedje uit, dat niet al te moeilijk was, maar met toch een alleraardigst patroon.

Ook aan de kleuren hielp de onderwijzeres ijverig mee, en hoewel Oetje drie keer vroeg, wat ze toch ging maken, werd ze niet veel wijzer door de vage antwoorden die ze kreeg.