is toegevoegd aan je favorieten.

De kinderen van Jan Valentijn

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HOE FRED AVIATEUR WERD.

bloemd kleed neerhing. Het geheel maakte een vreemden indruk op Fred.

Bram merkte Fred’s verbazing op en vroeg lachend:

„Wel, hoe vind-je mijn hol?”

„Ja, het ziet er wel gezellig uit, maar... een beetje Oostersch met al die gordijnen en doeken. Heel anders dan je ouwe kamer, Bram!”

Bram keek treurig voor zich heen en zuchtte.

„O, ik had dat niet moeten zeggen,” viel Fred opeens uit. „Excuseer mij, ouwe kameraad... dat liet ik maar zoo uit mijn mond vallen.”

„Het beteekent niets,” zei Bram bitter, „mijn Tante Helena is een zeer zuinige dame, weet je... en ik moet er maar het beste van maken. Toen ik het hok kreeg, was er juist een bed, een oude stoel en een wrakke tafel.”

„Weet je moeder hiervan, Bram?”

Bram schudde heftig het hoofd.

„Neen, neen... ik zou voor geen geld van de wereld er haar iets van zeggen... Moeder is ziek van verdriet om Pa,... en ik wil haar niet lastig vallen met mijn misère...”

Fred schudde het hoofd.

„Ik zal je inwijden in de geheimen van mijn verblijf,” zei Bram. „M’n heele salon heb ik zelf gemaakt van brandhout en doeken. Kijk maar.”

Met deze woorden lichtte Bram het kleed van zijn divan op. Tot zijn groote verbazing zag Fred een paar oude kisten met een matras erover. Zitbankjes, muurkastjes, een standaard voor een beeld, het waren niets meer dan getimmerten van doozen en planken, smaakvol gedecoreerd met gebloemd doek. Op een tafeltje in een hoek van de kamer stond een allerleukst