is toegevoegd aan je favorieten.

De kinderen van Jan Valentijn

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HOE FRED AVIATEUR WERD.

elkaar en vergaten de heele Owattepan-club.

Onder het naar huis gaan spraken zij over niets anders, zoo waren zij van de vliegerij vervuld.

„Ik heb eigenlijk nooit geweten, wat ik wilde worden, Bram,” zeis Fred. „Al ons studeeren en blokken is doelloos, zoolang we ons geen ideaal voor oogen hebben gesteld. En vanmiddag is me alles ineens duidelijk geworden. Ik ga aviateur worden.”

„En ik,” voegde Bram erbij, „heb altijd gedacht, dat het leven van een beroemd detective het aantrekkelijkst voor mij was. Nu weet ik beter. Laten we samen werken, Fred. Aangenomen?”

„Aangenomen,” zei Fred warm. „En het doet mij dubbel plezier, van je te hooren, dat het zoogenaamde detective-werk en najagen van misdadige avonturen je niet langer aantrekt. We zullen echter van den grond op moeten beginnen. We zijn nog op school, weet je. We kunnen maar niet opeens beginnen met een vliegveld te openen. Daar zijn honderdduizenden guldens voor noodig.”

Op echte jongensmanier redeneerden ze. Ze hadden allebei Charles Lindbergh’s levensgeschiedenis gelezen. Lindbergh was als jongen van veertien jaar, wonend in een klein stadje in Amerika, begonnen met de fietsen van de lorpsbewoners te repareeren. Toen was hij in de motorfietsen gaan doen en daarop volgden auto’s. En toen was hij zich gaan toeleggen op de vliegkunst. Zoo wilden Fred en Bram het ook doen. Precies alles van de werktuigkunde te weten komen en zich dan geleidelijk opwerken. Dat