is toegevoegd aan je favorieten.

De kinderen van Jan Valentijn

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HOE FRED AVIATEUR WERD.

Zes maanden gingen voorbij met het vervaardigen en samenstellen der onderdeden. De machine werd langzamerhand compleet en begon er al een beetje op te lijken. De werklieden zelven hadden niet veel hoop op welslagen, want zij konden maar niet begrijpen, dat er een motor bestond, die zooveel luchtdruk veroorzaken kon, dat een gewicht van honderd-duizenden kilogrammen omhooggestuwd werd.

Het kwam er echter niet opaan, wat anderen dachten, maar wat Fred en Bram besloten te doen. En onze vrienden waren heel zeker van hun zaak.

Eindelijk dan was het monsterschip gereed en werd, ter eere van de jongens, met den naam „De Vliegende Hollander” gedoopt.

Het was een mooien avond in Juni en den volgenden dag zou de eerste officieele proeftocht worden gehouden. In de groote, nieuwe hangar stond de enorme plane, zijn zilveren vleugels glimmend in het licht van de ondergaande zon. De laatste werklieden verlieten den loods en weldra was het stil. De nieuwe nachtwaker, speciaal aangesteld om „De Vliegende Hollander” te bewaken gedurende den nacht, sloot de geweldige deuren, na zich overtuigd te hebben, dat niemand was achtergebleven.

Maar na eenigen tijd bewoog er zich iets in de groote plane. In het halfduister van de groote midden-cabine werd een menschelijke gedaante zichtbaar, die zich langzaam en voorzichtig oprichtte. Een hoofd werd door een raampje naar buiten gestoken en een paar donkere, loerende oogen verkenden de naaste omgeving.

Dat hoofd en die loerende oogen behoorden