is toegevoegd aan je favorieten.

Clubhuis "De Crocus"

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EEN SPROOKJESHUISJE

dat hg andere plannen had met het tuinhuis, bijvoorbeeld als bij-garage, omdat in de grote garage de fietsen en al het tuingereedschap wel wat in den weg stonden, dikwijls. Daar had moeder hem tenminste vaak over horen klagen. In dat geval, dus, nietwaar?... was er werkelijk niets aan te doen. Maar moeder zou een goede advocate zijn, beloofde ze, wat hun weer een beetje meer moed gaf, gelukkig, want o, wat stonden die snuitjes meteen bedrukt.

„Zo, ga nou eens kijken naar je crocusjes, Imp!” pleitte moeder, „want ik hoor daar juist de auto thuiskomen. En Nienke heeft misschien ook wel wat te doen... ?”

„Ik ga mee, Tante, met Impje.”

„Goed, best, vader en ik kunnen op die manier even rustig praten, hè?”

Geen tien minuten later echter, tikte moeder al op de ruit van de serredeur, en haar gezicht stond zo vrolijk en lachend, dat als bij toverslag alle angstige bedenkingen van hen afvielen.

En terwijl ze naast elkaar op het huis toeholden — ze waren als vanzelf afgedwaald in de richting van het tuinhuis — hijgde Imp onder het lopen: „O, Nieneke, ik geloof vast dat we mogen, ja!”

Met een juichkreet stormden ze binnen, waar vader hen één voor één opving in z’n wijd-uitgespreide armen.

„Bengels, moeten jullie me m’n prachtige tuinhuis afhandig maken? Mooi is dat! Ik had nog wel zo gehoopt, er een nieuwe, grote spreekkamer van te maken, zodat de patiënten voortaan niet meer door het huis hoefden, en” — hij tikte Impje even tegen haar wang — „dan hingen er ook geen „vieze luchtjes” meer. Maar... vooruit maar weer, een mooi rapport is ook iets waard.”

O, o, wat waren ze blij. Er kwam gewoon geen eind aan de opgewonden uitroepen en de omhelzingen, die