is toegevoegd aan je favorieten.

Clubhuis "De Crocus"

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET CLUBHUIS „DE CROCUS”

lang epistel was gevolgd, zó big was mams geweest met Nienke’s hartelijke woorden.

„Ja,” schreef ze, „ik geloof wel, dat ik nu met een gerust hart met vader mee kan komen. Zoek je een mooi huisje voor ons uit, Nieneke?”

Nienèke... ja heus, dat schreef ze, en het stond er nu zo heel gewoon, alsof ze het niet anders had verwacht.

Er was een drukke tijd aangebroken en tante had een lijst aangevraagd van te hum* staande woningen, die... — en dat viel een beetje tegen — haast allemaal in een andere buurt lagen, een nieuwe wijk, juist in het tegenovergestelde deel van de stad.

Aanvankelijk had Nienke pertinent haar hoofdje geschud, als tante er over begon, maar de dagen groeiden tot weken, en het werd heus tijd, een beslissing te nemen.

Zo waren ze er met z’n drietjes — tante, Nienke en Imp dapper enige malen op uit getrokken om de leegstaande woningen te bezichtigen. Het viel niet mee, moest tante eerlijk toegeven: veel kamers, maar klein ... erg klein, en dan vader, die het zo ruim gewend was, daar in Zuid Afrika. Zou hij hier ooit kunnen wennen?

„O, ik wil bij u in de buurt!” had Nienke gesnikt, „Tante, ik wil het!” En haar kleine voet stampte driftig op de grond.

Tante knikte enkel eens, en wéér waren ze op pad getogen, ditmaal naar een bovenhuis... het enige adres in hun wijk. Doch het zag er alles zo triest en somber uit, alsof er nooit een streepje zon in kwam, dat zelfs Nienke moest toegeven, dat dit niets was voor Vader, om in te wonen.

Eindelijk kwam er een oplossing, doordat Dineke op ’n middag opgewonden kwam binnenvallen, juist tegen het eten, want natuurlijk wist zij ook alles van de