is toegevoegd aan je favorieten.

Clubhuis "De Crocus"

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

MET Z’N DRIETJES OP ’N HUIS UIT

nieuwe plannen af.

„Mevrouw!” ze hijgde nog van het harde lopen, dat ze gedaan had, „moet u horen. Dat énige hoekhuis, weet u wel, bij ons in de straat... hè toe ja, u kent het wel, met al die bloemen in de voortuin... nou, dat komt te huur, volgende maand!”

„Wat?” Mevrouw van Waarden schoot overeind in haar stoel, „weet je het heus zeker, Dineke?”

„O, ja, vast!” knikte die, „het zijn kennissen van vader en moeder, die er nu wonen, en ze hebben het zelf gezegd. Het staat alleen nog niet aan, en daarom zei moeder, dat ik het u gauw moest gaan vertellen!”

„Heerlijk Dineke.” Mevrouw knikte haar hartelijk toe, „wil je moeder heel erg bedanken? We zullen morgen direct gaan informeren en kijken, hè meisjes?”

Nienke danste op haar stoel.

„O, Tante, stel u voor, als het dat eens wordt! ’k Heb het altijd zo’n enig huis gevonden, elke keer, wanneer ik Dineke wegbracht. En ’t is tóch dichtbij..., nou ja, tien minuten misschien, als je slentert!”

. Dokter van Waarden lachte eens.

„Nienke zou het liefst een huisje hebben, hier recht aan de overkant!” sprak hij, „en desnoods de bewoners er eenvoudig uitzetten, niet vrouwke?” maar z’n stem klonk warm en met z’n ogen knipte hg haar eens even toe, alsof hij wou zeggen: „en ik ook wel, hoor!”

„O, dit zou ook al prachtig zijn,” vond tante dan, die weer een beetje meer hoop begon te krijgen. Ze had langzaamaan de moed in haar schoenen voelen zakken.

Die volgende middag, wachtte ze om vier uur de meisjes op bij school, en, met aan de éne kant Nienke en aan de andere Imp, omzwermd door de overige leden van de Club, togen ze op pad, om het nieuwe huis te gaan bekijken.

Natuurlijk mochten ze niet met z’n allen naar bin-