is toegevoegd aan je favorieten.

Enny Dudok

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

jongmens, dat reeds twee jaar in Medan zat en een trouwe klant was van de vliegpost met zijn wekelijkse brieven en zijn dikke pakjes originele kiekjes. Truida, van wie men niet kon geloven, dat zij al vier en twintig was, omdat zij er beslist als een zestienjarige uitzag.

En tenslotte de gastvrouw van dit woelige stel, vandaag, Donderdag, achttien jaar geworden. De lachende, guitige, Enny, déze bijzondere avond heerseres in haar klein artistiek domein. Een moderne en sportieve jonge vrouw, dol op haar vader, dol op het leven, dat zo mooi en rijk was, dol op de omgeving, die zij zo goed kende en lief had gekregen. Enny, met haar hobby voor postzegels, tangomuziek en Engelse meubelen. Een ovaal, gezond, gelaat met sprekende grijsgroene ogen, een kleine wilskrachtige mond en donkerblond kortgeknipt haar.

Enige dochter van een bekend en alom geacht en bemind dorpsgeneesheer. Opgevoed in een sfeer van prettig „elkaar begrijpen”, hoewel zij de bezielde liefde van de moeder had moeten missen. Mevrouw Dudok was reeds jaren geleden overleden en in haar plaats had een klein, begrijpend wezen Enny opgevoed. Een trouwe, opofferende, huishoudster, in Breukelen bekend als juffrouw Willempje. Een onopvallend wezentje met een zachte stem en blauwe, rustige ogen, die soms glansden alsof zij heimwee hadden. Een vrouw, wier aanwezigheid nauwelijks opviel, die zich in de loop der jaren onmisbaar had gemaakt, die de kleine doch drukke doktershuishouding met vaste hand bestierde, doch een vrouw, die wist te geven en te nemen. Er waren momenten in Enny’s zonnige jeugd geweest, dat zij heel, heel veel van juffrouw Willempje had gehouden. Van die zeldzame en ontroerende momenten, die wij allen meemaken. Als je handen beven, je ogen vochtig worden en je eigenlijk zelf niet weet waarom