is toegevoegd aan je favorieten.

Enny Dudok

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nacht in de garage kwam ze onder de invloed van zijn charme.

„Neen Enny! Ik zou me schamen om met jou te flirten. Maar wil je weten, wat er gebeurd is?—’ Ik ben mijn portefeuille hier ergens verloren ”

„God Wil, wat ontzettend!” schrok ze op. „Zat er geld in?”

„Ook al, maar die paar briefjes van tien laten me tamelijk onverschillig. Mijn rijbewijs en de wegenbelastingkaart

zitten er in en dat is slimmer. Verder wat brie»•

ven

Bij de laatste woorden was de klank in zijn stem veranderd en ze voelde, dat hij achter een masker sprak. Hij deed wel of het geld en die brieven hem onverschillig lieten, doch ze kreeg de indruk, dat hij het rijbewijs en de belastingkaart juist van minder gewicht achtte. In elk geval was het zeer verklaarbaar, dat hij het verlies onaangenaam vond. tf

„Ik heb overal gezocht, de hele weg zelfs teruggelopen,” vervolgde hij na een korte pauze. „Je kunt wel aannemen, Enny, dat het ding met inhoud fluiten is. Toch zal ik het

aan de politie opgeven, je kunt niet weten Maar erg

eerlijk zijn de vinders tegenwoordig niet.”

„Kom zeg, niet zo pessimistisch,” zei ze. „We zullen het beste maar hopen, "Wil. Ga je nog even mee naar binnen?”

„Gunst Ennekind als ik kón Maar ik kan niet

tot mijn spijt. Kijk, daar staat mijn wagen; ik moet beslist naar huis.”

„Het beste hoor en smakelijk eten.”

„Dank je Enny, smul jij ook maar!”

Met een stevige handdruk namen zij afscheid en ze wachtte, tot de rode race-auto wegreed.

„Tot morgen 1” riep hij haar nog toe en ze betrapte