is toegevoegd aan je favorieten.

De kinderen uit het Laurierstraatje

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het laatste was ’n grote bal waar ze allemaal van konden genieten. Vlug en handig werd ie van den één naar den ander gegooid.

„Hup! Daar gaat ie! Hup! Vang op! Hola, jij bent af! Weg uit den kring, je hebt mis gegrepen!”

’t Was ’n echte feestelijke stemming op het Laurierdorp en toen er om twaalf uur geklapt werd, beloofden ze allemaal zo vroeg mogelijk terug te komen.

„Want vanmiddag,” zei Beppo, „dan komt er nog iets...”

„Wat? O! Wat Beppo? Is er nog ’n verrassing? Toe zeg het maar! We zullen het toch leuk vinden, al weten we het nou al!”

Doch Beppo was niet te bewegen zijn geheim te verklappen. Ze zouden wel zien, dien middag, hij dacht om vier uur, dan kwam het.

Popelend van nieuwsgierigheid gingen ze uit elkaar.

Zo’n verjaardag van Beppo was ’n feest voor de hele straat.

’t Leek waarlijk wel alsof hij er ’n sprookjes-familie op na hield, want wat er dien middag op het dorp gebracht werd ging alle verwachting te boven.

Het was ’n verzameling van fluiten, mirletons en feestmutsen. Hoe ie daar nu weer aan kwam? ’n Neef van zijn Vader had ’n winkel van feest-artikelen en omdat Beppo nu juist in den schoonmaak-tijd jarig was, en de neef dan opruiming hield in zijn zaak, daarom kon Beppo’s moeder nu voor ’n kleinigheid al die leuke dingen krijgen.

Er waren wel fluiten bij die geen geluid meer gaven en mutsen die ’n vlek of ’n scheurtje hadden, doch daar keken de feest-vierenden graag over heen.

Als de fluit geen geluid gaf zongen zij er wel bij en dat was het zelfde.