is toegevoegd aan je favorieten.

De kinderen uit het Laurierstraatje

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Weg er mee,” zei de aanvoerder. „Wie weet wat anders?”

„Het terrein versieren!” stelde Lien voor.

„Nog al wiedes! Dat doen we van zelf wel!”

„We zingen voor hem!”

„Dat doen we bij verjaardagen ook!”

„We konden mooie kunsten verzinnen.”

„En nog eens ’n gebroken been wagen!”

„Ik weet wat,” zei Bartje en hij keek heel geheim* zinnig.

„En dat is!”

„Iets voor als ’t donker is!”

;„0! Vuurwerk?”

„Maar dat hadden we met z’n verjaardag ook al!”

„Ik wou zo graag iets heel nieuws hebben!” zei Bram weer.

„Ik bedoel ook geen vuurwerk. Ik weet wat anders. Iets wat we nog nooit vertoond hebben!”

„Nou, zeg dan op! Je doet zo raar!”

„Ik meen ’n kampvuur! Dat doen de padvinders als ze feest vieren en dat hoort echt op een Indianen kamp.”

„’n Kampvuur!”

Nou, dat sloeg in! Daar waren ze verrukt over. Ze werden er wild van!

„’n Kampvuur!”

„We moeten het geheim houden,” vond Bartje. „Zo, dat het voor de hele Laurierstraat een feestelijke verrassing is!”

Ja, dat vonden ze allemaal.

„Maar, waar halen we hout zonder dat iemand het merkt?”

„Waar halen we hout?” herhaalden ze voor en na.

„Waar halen we hout?”