is toegevoegd aan je favorieten.

Nienke van Hichtum vertelt weer

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

LETJES PAKKEN!

V.

Daarna kwam de beurt aan George, — die trapte in de boter. Ik zei nog altijd niets, maar ik verliet de canapé en ging nu dichterbij, op ’t tioekje van de tafel zitten, en bespiedde hen. Dat beschaamde hen meer dan de hardste verwijten, die ik tot hen had kunnen richten, Jat voelde ik. ’t Maakte hen zenuwachtig en overstuur, en nu begon Je pret eerst recht. Ze trapten nu eens op dit en dan weer op dat, ze smeten de dingen in alle richtingen neer, en konden ze dan niet terug binden als zij ze moesten hebben; ze legden de pasteien en de beschuiten ander in de mand en allerlei zware dingen er bovenop, zodat ’t met deze eetwaren net zo ging, als zopas met de tomaat.

Den zak met zout stieten ze kapot, zodat alles in de mand met zout bestrooid werd. En de boter o, de boter! Nooit zag ik twee mensen zóveel doen met één pond boter, als zij toen deden! Zoals ik zei: George had er ingetrapt, en nadat hij ze van zijn slof had afgeschrapt, probeerde hij ze in den theeketel te stoppen. Maar de boter wou er niet in, en wat er met kunst en vliegwerk ingeduwd was, wou er niet weer uit. Eindelijk kregen ze ’t er met veel geschraap toch weer uit, legden de kluit op een stoel, in afwachtig dat ze een geschikte gelegenheid zouden vinden om ze netjes in te pakken. Harry ging er zonder erg op zitten, en de hele kluit bleef, toen hij weer opstond, aan hem kleven. En toen ze nu een mooi plaatsje gevonden hadden voor de boter toen was de boter nergens te vinden en ze begonnen er in alle hoekjes en gaatjes naar te zoeken.

„Ik durf er mijn hoofd onder verwedden dat ik ze op dien stoel heb gelegd,” zei George, droevig starend naar den ledigen stoel.

„En ik durf er mijn woord van eer op geven dat ik ’t je met mijn eigen ogen heb zien doen,” verzekerde Harry.

Toen gingen ze, de een rechts, de ander links, de hele kamer rond, geen plekje ondoorzocht latend. Ze liepen tenslotte mekaar tegen ’t lijf en keken mekaar verbaasd aan.

„Zo iets wonderlijks heb ik nog nooit van mijn leven gezien,” zei George.

„’t Lijkt wel toverij,” zuchtte Harry.

Toen ging George achter Harry om; hij zou juist weer beginnen te pakken en daar bespeurde hij op eens, waar de boter gebleven was!

„Wel, heb ik van mijn leven, daar zit ze!” riep hij uit.

„Waar?” gilde Harry, zich snel omdraaiend.