is toegevoegd aan je favorieten.

Appie maakt carrière!

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EEN ZONDERLINGE KELLNfcR

Op hetzelfde ogenblik, dat Appie het besluit nam zijn bed te verlaten en naar beneden te gaan hoorde hij heel zacht de deur van de zoldertrap openen en.... iemand de trap opkomen. Dit geschiedde ook zo voorzichtig, dat Appie het slechts kon constateren aan het kraken van de treden. Wat was dat nu weer? Wie kwam daar z,o sluipend naar boven? Op eens begon het hart van Appie sneller te kloppen en.... een gevoel van angst was hem niet vreemd. Zonder zich te verroeren, ja bijna zonder adem te halen luisterde hij naar het luguber gekraak van de traptreden. Nu was hij boven. Het volgend ogenblik sloop de geheimzinnige persoon langs zijn kamertje.... Appie brak het zweet uit. Daar de dein van het kamertje gesloten was kon hij niets zien. Ademloos lag hij te luisteren.... Plotseling trilde de gedachte door Appie heen, dat de geheimzinnige persoon een inbreker moest zijn.... Nog altijd was hij op de zolder. Appie hoorde een zwak gestommel, alsof de inbreker iets zocht. Op eens nam Appie een dapper besluit. Hij greep naar zijn kousen, die naast zijn bed over een stoel hingen, trok ze in bed aan en stapte op de vloer. Op zijn tenen deed hij enige stapjes. Zijn hart bonsde. Hij pakte de deurknop, draaide deze onhoorbaar om en keek door de spleet, die zich opende, op de zolder. Het eerste ogenblik zag hij niets in de duisternis, die op de zolder heerste. Doch het scheen wel alsof de maan op dat ogenblik had gewacht om achter een wolk vandaan te komen en een nieuwsgierige blik op de zolder te werpen. Meteen, dat een streep wit maanlicht door het zolderraam paar binnen viel, zag Appie in de verst verwijderde hoek een donkere, gehurkte gestalte. Hij kon niet zien wat de man daar deed en Appie kon zich ook niet voorstellen, wat i.emand dèAr kon zoeken. Voorzover hij wist, stond er in die hoek wat oude rommel, waar een lorrenkoopman niet meer dan een paar centen voor zou bieden. Het moest een zonderlinge inbreker zijn, dien het oudroest interesseerde. Enfin, hoe het ook zij, de inbreker Md interesse. Uit zijn doen en laten meende Appie te kunnen zien, dat hij voorwerpen in een koffer stopte. Niettegenstaande het — volgens Appie — oud roest moest zijn, wat hij zich toeëigende, toch kwam het hem niet toe. Wat moest hij doen? Een seconde dacht hij na. Misschien kon hij —