is toegevoegd aan uw favorieten.

Toen - en nu! : leesboek over de geschiedenis van het vaderland voor de christelijke scholen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kleine stad, was de eerste geweest, die Don Frederik tegenhield, en die nu lachen kon om Alva's wraak. En door heel het land ging de blijde tijding als een nieuwe, heerlijke vreugde: „Van Alkmaar begint de victorie!"

En in datzelfde jaar 1573 werd die vreugde nog grooter. De Spaansche vloot probeerde de schepen der Watergeuzen, die op de Zuiderzee rondzwierven, te overmeesteren, en —die Spaansche vloot werd gansch en al door de stoute vrijbuiters verslagen.

En toen — op een donkeren morgen heel in de vroegte, reed daar stil en geheimzinnig een kleine ruiterstoet door de straten van Amsterdam, 't Ging de poort door, de stad uit. In het midden reed een somber man, met flikkerende oogen en langen baard... Alva!

Alva vertrok . . . Naar Spanje ging hij terug; hij had het aan zijn koning gevraagd; want hier, in dit ellendig land van de taaie, koppige Hollanders kon hij 't niet langer uithouden, 't Mislukte toch, al wat hij verzon. Vreeselijke wreedheden had hij bedacht, — maar de liefde tot de vrijheid van die boeren en schippers hier, was toch sterker geweest dan zijn onmenschelijke gestrengheid.

Alva vertrok, beschaamd en moedeloos, en met nijd in het hart, nijd bovenal tegen den Prins van Oranje. Hij, hij, . . . ja, hij was 't, die met zijn stille, sterke werk den moed bij die vermaledijde geuzen er in hield.

Alva vertrok, met schulden overladen. Er waren domme en kruiperige Hollanders genoeg geweest, die hem schatten van geld hadden geleend om zijn plannen uit te voeren. Ze hadden het een eer gevonden, vriénden van den ijzeren Hertog te zijn. En nu ... nu verdween hij in alle stilte zonder te betalen. Eerlijkheid, goede trouw, dat waren woorden die Alva niet verstond.

Alva vertrok, en 't was, of uit het gansche land een blijde zucht van verlichting opsteeg, na zóó lange en zóó bange benauwdheid.