is toegevoegd aan uw favorieten.

De mythen van Griekenland en Rome

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

alles, wat reeds tot haar verfraaiing was geschied, en met het doel het zoo goed begonnen werk te bekronen en te voltooien, schiep zij Uranus (den Hemel).

Deze lezing van de Schepping der wereld, hoewel

slechts ééne van de vele, bij de Grieken en Romeinen

in omloop, werd het meest algemeen aangenomen.

„Den sterrenhemel baarde als eerstgeboorne

De aarde, in grootte aan haar gelijk.

Opdat hij haar beschermend kon omgeven,

Aan alle zijden." Hesiodus.

Een tweede zeer verspreide lezing zegt, dat de eerste godheden, Erebus en Nyx, een reusachtig ei voortbrachten, waaruit Eros, de God der Liefde, ontsproot, om de aarde te scheppen.

„In de verwarde massa had, vol zorgen,

De oude Erebus in 't verborgen

Een geheimzinnig ei gelegd,

Een ei, dat in stilte en in duisteren nacht,

Werd uitgebroed en tot leven gebracht,

Totdat ook dit werk een einde nam

En de lieflijke Eros te voorschijn kwam." Aristophanes.

De aldus ontstane aarde stelden de ouden zich voor als een schijf, in plaats van als een bol, zooals de wetenschap heeft geleerd. De Grieken dachten zich hun land in het midden der aarde gelegen, en een berg Olympus, een zeer hoogen berg, volgens de fabelleer het verblijf hunner goden, plaatsten zij juist in het middelpunt. De aarde was in twee gelijke deelen verdeeld door den Pontus (de Zee, overeenkomende met onze Middellandsche en Zwarte Zee), en daar omheen liep de groote rivier Oceanus in een onveranderlijken, gelijkmatigen loop, niet gestoord door stormen, terwijl zij onderstelden, dat daaruit de zee en alle rivieren hare wateren putten.

De Grieken verbeeldden zich ook, dat het gedeelte der aarde, dat juist ten noorden van hun land lag, bewoond werd door een gelukkig menschenras, de Hyperboreërs, die leefden in onafgebroken gelukzalig-