is toegevoegd aan uw favorieten.

De mythen van Griekenland en Rome

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dochters van Jupiter en Themis, de godin der rechtvaardigheid, stonden daar op het strand, om haar te verwelkomen.

„Een hemelsch viertal wacht haar op,

De jaargetijden staan aan 't strand; de lente in 't groen gekleed, De zomer in zijn rijken tooi, de herfst voor de oogst gereed. De winter, die het stroomend vocht in ijzren boeien smeedt. Keats.

En deze waren niet de eenigen, die haar bij haar komst opwachtten, immers de drie Chariten (Gratiën) waren eveneens tegenwoordig.

Dit drietal doet den mensch haar groote gulheid blijken Door gaven, die den geest of 't lichaamsschoon verrijken.

Zooals beminlijkheid, een lief en vriendlijk woord,

Een aardig, gul onthaal, dat hart en geest bekoort, Een opgewekt gezicht, daarbij hulpvaardigheid.

Een liefdevol gemoed, tot vriendendienst bereid.

Het leert ons bovendien, hoe we ons gedragen moeten, Als vijand of als vriend wij op ons pad ontmoeten,

En hoe wij rijk en arm gelijkelijk begroeten. Spenser.

Die gratiën, de dochters van Jupiter en Eurynome, die de namen droegen van Aglaïa,Euphrosyneen I halia, verlangden vurig haar liefde voor haar nieuwe meesteres te toonen. Toen de golf, waarop zij rustte, nog meer nabij kwam, verschenen de „Horen, met rooskleurige boezems^ de stoet der heerlijk schoone Venus". De wind bracht eindelijk de schoone godin in veiligheid naar het strand; en zoodra haar voet het witte zand aanraakte, bogen allen neer als bewijs van hulde aan haar onovertroffen schoonheid, en eerbiedig sloegen zij haar gade, terwijl zij hare haren afdroogde.

„En Aphrodite Idalia, de schoone,

Frisch als het schuim, na 't bad in Paphos golven,

Trok met haar tengre rozenvingers 't gouden Welriekend haar van haar gelaat en boezem Rondom haar hals, en lelieblanke schouders,

Haar lichte voet scheen tusschen de viooltjes Half wit, half rose-rood; haar ronde vormen Weerkaatsten in de schaduw van de ranken

Der wijndruif 't gloeiend zonlicht, als zij voortschreed. Tennyson.

Nadat zij dit haastig en eenigszins primitief toilet had voltooid, begaf zich Venus met haar volgelingen op weg naar