is toegevoegd aan uw favorieten.

De mythen van Griekenland en Rome

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Venus rende onmiddellijk naar de plaats, waar hij zijn tragisch einde had gevonden, voortvliegend door kreupelbosch en doornstruiken, waarbij zij haar teerehuid kwetste, zoodat haar bloed al de witte rozen langs haar weg met een mat-roode tint kleurde. Toen zij de plek bereikte, vond zij haar geliefden Adonis reeds dood en verstijfd, en haar hartstochtelijke liefkoozingen werden niet meer beantwoord. Daarna barstte zij in een zóódanigen tranenvloed los, dat bosch- en waternimfen, goden, menschen, ja zelfs de geheele natuur zich met haar vereenigden om den geliefden jongeling te beweenen.

De minnegoden zitten allen klagend neer,

Wee Venus, wee! Adonis is niet meer." Bion.

Schoorvoetend kwam ten laatste Mercurius aan, om de ziel van den afgestorvene naar de Onderwereld te voeren, waar deze verwelkomd werd door Proserpina, de godin van dat koninkrijk, en gevoerd werd naar de plaats, waar reine en deugdzame stervelingen een eeuwigdurende gelukzaligheid genoten. Venus, die nog altijd ontroostbaar was, stortte ontelbare tranen, die, zoodra zij op den grond nederkwamen, anemonen werden, terwijl de roode druppels, die uit de dij van Adonis gevloeid waren, in roode rozen veranderden.

Uit d'oogen der godin ontspringt een tranenvloed,

Niet minder dan 'tdoor hem vergoten hartebloed.

Voor iedren droppel groeit een bloem, zoo wonderschoon, Uit bloed ontstond de roos, uit tranen d'anemoon. Hion.

Daar de tijd de droefheid van Venus niet lenigde, maar deze integendeel hoe langer hoe minder te dragen was, ging zij naar den Olympus, waar zij aan de voeten van Jupiter nederviel en hem smeekte Adonis los te maken uit de omhelzing van den dood, of haar toe te staan zijn lot in de

onderwereld te deelen.

Het was onmogelijk,de Schoonheid toe te staan, deaarde te verlaten, doch van den anderen kant kon Jupiter geen weerstand bieden aan haar smeekingen: daarom besloot