is toegevoegd aan uw favorieten.

De mythen van Griekenland en Rome

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De nacht brak aan, maar nog steeds ging Ceres, na een fakkel te hebben ontstoken aan de vulkanische vuren van den Etna, voort met zoeken. Het begon in den morgen te schemeren, en nog altijd riep de moeder voort, en wekte de echo's van den ochtend met haar verlangende kreten om haar kind. Al haar dagelijksche plichten verwaarloosde zij. De regen verkwikte niet langer de slap neerhangende bloemen, het koren werd verschroeid door de gloeiende stralen der zon en al het gras ging te gronde, terwijl Ceres dwaalde over heuvelen en dalen, om Proserpina te zoeken.

Ten laatste uitgeput door haar hopeloos zoeken, ging

de godin aan den kant van den weg zitten, in de nabijheid

van de stad Eleusis, en liet zij haar overstelpende smart

den vrijen teugel vieren.

„Lang duurde uw angstig, pijnlijk zoeken Naar uw Proserpina; gij staakt uw vasten met,

Totdat Eleusis, wijdberoemde stad,

U op uw zwerftocht opnam." Orphischt Hymne.

Ceres en Triptolemus.

Om niet herkend te worden, had zij de gedaante aangenomen van een oude vrouw; terwijl zij aan den kant van den weg gezeten was, overvloedig tranen stortend, trok zij de medelijdende opmerkzaamheid van de dochters van Celeus, den koning van het land. Daar zij haar het verlies van haar kind hoorden beweenen, overreedden zij haar, naar het paleis te komen, en daar zij wisten, dat niets een brekend hart zoo goed kon vertroosten, boden zij haar de zorg aan over haar jong broertje Triptolemus.

Ceres nam, door de vriendelijke deelneming der koningsdochters bewogen, het aanbod aan; en toen zij aan het paleis kwam, werd de koninklijke erfgenaam aan haar hoede toevertrouwd. De godin kuste teeder het bleeke en magere gelaat van het tengere kind-, onmiddellijk na de aanraking werd het kind rooskleurig en gezond, tot de ontzaglijke verbazing van de koninklijke familie en het geheele hof.