is toegevoegd aan uw favorieten.

De mythen van Griekenland en Rome

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

haar te huwen. Maar ongelukkig had een andere minnaar, de riviergod Achelous, reeds de toestemming van haar vader verkregen.

„Achelous kwam hier, De stroomgod, om mijns vaders steun te vragen,

En sloot mij in zijn armen." Sophocles.

Die minnaar was zóó zeker van zijn bekoorlijkheden, dat hij het zelfs niet noodig achtte, naar de gunst van de maagd te dingen; toen dan ook Hercules haar zijn liefde verklaarde, beloofde zij onmiddellijk hem te huwen, als hij haar slechts wilde bevrijden van den minnaar, dien haar vader haar wilde opdringen. Daar hij verheugd was, de gelegenheid te hebben zijn bruid te winnen, en te gelijker tijd zijn mededinger te straffen, daagde hij Achelous uit, en nu begon een worstelstrijd, waarvan de faam zich tot ons heeft voortgeplant door alle eeuwen heen.

Achelous was een tegenstander, die Hercules waardig was, en die bovendien gebruik maakte van zijn macht, naar willekeur van gedaante te veranderen, om zijn hardnekkigen tegenstander uit het veld te slaan en af te matten. Ten slotte nam hij de gedaante aan van een stier, en rende met de horens omlaag op Hercules los, met het voornemen hem op zijde te werpen. Hercules wist echter met beleid den eersten aanval te vermijden, en greep hem bij één van zijn zware, dikke horens, die hij zóó stevig vasthield, dat alle pogingen van den stier, om zich los te werken uit zijn machtigen greep, vergeefsch waren, totdat de horen afbrak.

De Godin van den Overvloed, Tyche, de Attische Fortuna, die getuige was geweest van dien vreemden strijd, eigende zich den gebroken horen toe, stopte haar schatten in de holte daarvan, en was zóózeer voldaan over de uitwerking, dat zij besloot, dat die van nu af aan tot haar kenteekenen zou behooren. Het gevecht, dat slechts tijdeJ gestaakt was, werd nu met verdubbelde woede hervat,