is toegevoegd aan uw favorieten.

De mythen van Griekenland en Rome

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zijn pleegvader; en na zijn zwaard te hebben aangegord en zijn sandalen te hebben aangetrokken, ging hij op reis naar Iolcus.

Jason en de godin Juno.

Het was in het begin van de lente; de jongeling was nog niet ver van huis, toen hij aan een rivier kwam, die ten gevolge van den ongewonen regenval bijna niet kon worden overgetrokken. Jason echter, volstrekt niet ontmoedigd door de heftig stroomende, bruisende wateren, was op het punt over te steken, toen hij niet ver van hem af een oude vrouw zag zitten, die in hulpelooze wanhoop naar de wateren zag, die zij niet kon oversteken.

Van nature goedhartig en behulpzaam, en bovendien gedachtig aan de laatste vermaning van Chiron, bood Jason de oude vrouw zijn hulp aan, en stelde hij haar voor, haar op zijn rug naar de overzijde te dragen, als zij hem slechts haar staf leende, om er op te leunen. De oude vrouw nam met blijdschap dat aanbod aan; eenige oogenblikken later streed Jason, gebogen onder zijn vreemden last, tegen de snelle strooming.

Na een aantal pogingen bereikte Jason, buiten adem en bijna uitgeput, den tegenover gelegen oever, en na zijn last daar te hebben neergezet, klom hij naast haar den oever op, na een treurigen blik te hebben geslagen op den stroom, die hem een van zijn gouden sandalen had ontrukt. Hij was op het punt van de oude vrouw met een vriendelijk vaarwel te scheiden, toen zij plotseling veranderde in een statige, schoone vrouw met een gebiedend uiterlijk, die hij aan den pauw aan haar zijde onmiddellijk herkende als Juno, de koningin des hemels. Hij boog voor haar en vroeg om haar hulp en bescherming, die zij hem welwillend beloofde, voordat zij uit zijn gezicht verdween.

Met haastige stappen ging Jason nu verder, en hij rustte niet voordat hij zijn geboortestad in het gezicht kreeg.