is toegevoegd aan uw favorieten.

De mythen van Griekenland en Rome

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zoo snel zijn fiere paarden hem konden voorttrekken. Daar, aan de poort, had het afscheidstooneel plaats, dat terecht het aandoenlijkste gedeelte van de geheele Ilias genoemd is, waarin Andromache te vergeefs haar echtgenoot binnen de wallen trachtte te houden, terwijl Hector haar vriendelijk terecht zette, en aantoonde dat zijn plicht hem naar het slagveld riep, waar hij stand moest houden, als hij niet wilde zien, dat de stad werd ingenomen, de Trojanen verslagen, en de vrouwen met inbegrip van zijn moeder en zijn geliefde Andromache, in een droevige gevangenschap werden voortgesleept.

„Andromache stond dicht aan zijn zijde, tranen vergietend,

Greep hem al snikkend de hand, en sprak toen tot hem deze woorden: Moet dan uw moed u verderven, o schrik'lijke, hebt gij geen meelij, Met ons onmondig kind, en mij ongelukkige, die dra Weduwe zijn zal, want spoedig zullen u dooden d' Achaeërs Aanvallend allen op u; voor mij zou het wenschlijker wezen,

Als ik van u werd beroofd, zelf ook ten grave te dalen.

Immers waarvoor zou ik leven, wanneer u de dood heeft getroffen. Niets dan verdriet zal mijn deel zijn; mijn vader is niet meer in leven, Noch ook mijn dierbare moeder.

,,Hector, thans zijt gij vader en tevens dierbare moeder,

Broeder en bloeiende gade, gij zijt mij dat alles te zamen.

Heb dan erbarmen met mij, ach blijf toch bij mij op den toren, Maak toch uw kind niet tot wees en mij, uw vrouw, niet tot weduw.' Daarop antwoordde toen de helmschudder Hector: ,dit alles Staat mij voorwaar voor den geest, lieve gade; maar wilt gij dan liever, Dat ik mij schaam voor de mannen en vrouwen met lange gewaden, Als ik, een lafaard gelijk, mij onttrek aan den bloedigen oorlog ?'"

Homtrus.

Daarna strekte hij zijn armen uit naar zijn zoontje, die echter verschrikt terugweek bij het gezicht van zijn schitterenden helm en wapperende pluimen, en niet naar hem toe wilde gaan, voordat hij het glinsterende hoofdbekleedsel had afgelegd. Na een hartstochtelijk gebed voor het toekomstige geluk van zijn kleinen erfgenaam gaf Hector het kind terug aan Andromache, en sprong hij, na een laatste omhelzing in zijn wagen en reed weg.