is toegevoegd aan uw favorieten.

De mythen van Griekenland en Rome

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HOOFDSTUK XXX. VERKLARING DER MYTHEN.

De verschillende Theorieën.

„Ik zal werkelijk alles verklaren, wat ik kan, maar ik kan niet alles verklaren, wat ik zou willen." — Grimm.

ALS wij een verklaring willen geven van de behandelde mythen en van haar ontstaan, is het in een werk van den aard als het bovenstaande, onmogelijk meer te doen dan een zeer oppervlakkig denkbeeld te geven van de wetenschappelijke theorieën van verschillende uitnemende kenners der mythologie, die, evenals dit bij geneesheeren het geval is, het bijna nooit met elkander eens zijn.

Die mythen, die „het geheele wetenschappelijke materiaal bevatten van den tijd, waartoe zij behoorden", bestonden als onder het volk verspreide verhalen, lang voordat zij in de literatuur van het volk waren overgegaan: en terwijl voor ons de mythologie alleen maar een zaak is van historische of oudheidkundige studie, moeten wij er om denken, dat de verklaring van mythen eertijds een zaak was van het grootste belang voor menschen, wier zedekundige en godsdienstige leerstellingen daarmede innig betrokken waren. Die mythen, die in het eerst met onwankelbaar vertrouwen werden ontvangen, werden, naarmate de beschaving toenam, een struikelblok. De beschaafde mensch deinsde terug voor veel van de grofheid, die door zijn voorouders in meer wilden staat als heel natuurlijk was beschouwd, en deed een poging haar oorspronkelijke beteekenis op te sporen, of een verklaring te vinden, die meer voldoen kon aan zijn meer veredelden smaak.

Met het laatste doel voor oogen verklaarden de wijzen en schrijvers van oudsher alles wat „zinneloos en dwaas" leek in de mythologie, als natuurkundige allegorieën — een stelsel, dat later tot zijn uiterste consequenties werd uitgewerkt door vele heidensche wijsgeeren, in de ijdele hoop te ontkomen aan den spot der Christenen.