is toegevoegd aan uw favorieten.

De mythen van Griekenland en Rome

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— hoewel het woord oorspronkelijk was afgeleid van Be liero (als het ware de macht der duisternis, de droogte, de winter of het zedelijk kwaad) en van phon of phontes(een woord afgeleid van het Sanskrit han-la, den dooder) — de beteekenis van het eerste gedeelte van het woord vergeten, en zeiden, dat die held de moordenaar was van Bellero, zijn broeder, om welke misdaad, buiten zijn schuld gepleegd, hij van huis werd verjaagd en gedwongen wercfte zwerven, om een schuilplaats te zoeken.

Wij zien dan ook inderdaad dien held wegspoeden, hoewel hij verlokt werd door Anteia (den dageraad); daarna werd hij tegen zijn zin gezonden om de Chimaera (het monster der droogte) te bevechten, die hij overwint, dank zij zijn wapens en Pegasus (de wolken), geboren uit de nevelen der zee, onder wiens hoeven frissche bronnen plachten te ontspringen.

Na een aantal tochten is Bellerophon eindelijk verbonden met Philonoë, een personificatie van de schemering, en eindigt hij zijn loopbaan met van boven in de diepste duisternis te worden geslingerd door één van de doodelijke bliksems van Jupiter.

De val van Bellerophon is dan het snelle dalen der zon tegen den avond, en de Aleïsche vlakte is ,,die breede uitgestrektheid van somber licht, waarlangs de zon zich somtijds gemelijk en eenzaam schijnt te bewegen tegen dat zij ondergaat".

In de geschiedenis van den Trojaanschen oorlog zijn er verschillende zonnemythen; immers Paris, Menelaüs, Agamemnon en Achilles hebben gelijke aanspraken als personificaties der zon te worden opgevat. Zij beminnen Oenone, Helena, Clytaemnestra, Briseïs, verschillende personificaties van den dageraad, en laten hun minnaressen in den steek of worden door deze in den steek gelaten, terwijl zij haar weer ontmoeten op het einde van hun loopbaan : Paris immers ziet Oenone en sterft met haar op den