is toegevoegd aan uw favorieten.

De mythen van Griekenland en Rome

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voor de ouden was de maan niet een levenlooze bal van steenen en aardkluiten". Diana was, evenals Apollo, haar tweelingbroeder, eveneens een kind van de lucht (Jupiter) en van den nacht (Latona), en was evenals deze geboren in het „lichte land" (Delos). Ook zij bezat glinsterende en onfeilbare pijlen, en van den loop van haar nachtelijke reis keek zij liefdevol neer op het slapende gezicht der ondergaande zon (Endymion).

Io en Circe, die wij reeds vroeger hebben genoemd, zijn eveneens personificaties der maan, en de reizen van Io beteekenen haar tochten langs den hemel.

Mythen der Aarde.

Bij de aardmythen hebben wij naast die, welke reeds genoemd zijn in verband met de zonnemythen, Gaea, de moeder der Lucht, en Rhea de echtgenoote van den Tijd, welke laatste zijn eigen kinderen verslindt, „de dagen, zooals zij op elkander volgen."

Zoo hebben wij ook Ceres of Demeter ,,de moeder van alle dingen", en meer in het bijzonder van „de maagd" Cora (of Proserpina), over wier verlies zij bitter treurde; want deze was door Pluto naar de onderwereld weggevoerd, van waar zij alleen kon verrijzen op bevel van Jupiter. Gedurende den tijd, dat Ceres rouwde, bleef de aarde onvruchtbaar, en het scheen, alsof alle sterfelijke dingen moesten te gronde gaan. Maar als Proserpina (de lente of de plantengroei) van haar verblijf onder de aarde terugkeerde, zeide men „dat de dochter der aarde in al haar schoonheid terugkeerde, en als de zomer in den winter overging, zeide men, dat het schoone meisje van haar moeder was weggeroofd door duistere wezens, die haar onder de aarde gevangen hielden". De smart van Ceres was derhalve niets dan een dichterlijke wijze, om „de somberheid, die over de aarde valt gedurende de vreugdelooze wintermaanden" uit te drukken.