is toegevoegd aan uw favorieten.

De mythen van Griekenland en Rome

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Danaë, de personificatie der aarde, werd verkwikt door den gouden regen, het morgenlicht, dat de duisternis van den nacht overstroomde. Ook Semele is wel eens beschouwd als de aarde, de uitverkoren bruid van de lucht, die haar kroost wegvoert te midden van den donder en den bliksem van een zomerstorm.

Mythen der Zee.

De mythen der zee omvatten natuurlijk Oceanus en Neptunus, den aardschudder, wiens naam samenhangt met woorden als „machtig" en „despoot", en wiens „groen haar de geheele aarde omvat". Wij weten voorts, dat hij de aarde (Ceres) lief heeft, die hij omhelst, en dat hij de sierlijk golvende Amphitrite huwt, wier zacht voortgaande, bekoorlijke bewegingen indruk op hem maken. Het paleis van Neptunus is onder de diepe wateren in de nabijheid van Griekenland, en men zegt, dat hij door zijn rijk rijdt in een snellen wagen, getrokken door paarden van goud of met witte manen.

Nereus, een andere personificatie der zee, wiens naam is afgeleid van nao (stroomen), is totaal onafscheidelijk van zijn oorspronkelijk element, zooals ook het geval is met de Tritons, Oceaniden, Nereiden en de verlokkende Sirenen; welke laatste echter ook wel beschouwd zijn als personificaties der winden.

Mythen der Wolken.

De wolkenmythen, waarop reeds herhaaldelijk toespelingen zijn gemaakt, bevatten niet alleen de kudden der zon, de Centauren, Nephele, Phryxus, Helle en Pegasus; maar daar de lucht zelf in het „oorspronkelijke Arische folklore , een blauwe zee was, en de wolken schepen, die daarop zeilden , was de boot van Charon één van die schepen, en de vergulde sloep, waarin de zon dagelijks den terugtocht naar het oosten ondernam, een ander.

Daar de oude Ariërs hetzelfde woord hadden om wolk

24*