is toegevoegd aan uw favorieten.

De mythen van Griekenland en Rome

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en berg uit te drukken („want de dampkolommen aan den horizon geleken op bergketenen"), zijn de wolken- enbergmythen dikwijls dezelfde. In de geschiedenis van Niobe hebben wij één van die wolkenmythen. Volgens sommige kenners der mythologie is Niobe zelf de personificatie der wolken. Haar talrijke kinderen, de nevelen, zijn evenschoon als Apollo en Diana, door wier heldere pijlen zij wreedaardig gedood worden. ïSiobe treurt zoo diep over haar ontijdigen dood, dat zij oplost in een regen van tranen, die op den top van den berg in hard ijs verandert. Volgens andere deskundigen was zij de personificatie van den winter, en stelden haar tranen den dauw voor, die door de zonnestralen (de pijlen van Apollo) werden veroorzaakt.

Mythen van het Vuur.

Ook de vuurmythen vormen een uitgebreide klasse en omvatten de Cyclopen (donder en bliksem), de kinderen van den Hemel en de Aarde, wier eenig schitterend oog wordt opgevat als een zinnebeeld der zon. Zij smeden de vreeselijke bliksems, de wapenen van de lucht (Jupiter), waarmede deze in staat is al zijn vijanden te overwinnen en oppermachtig te heerschen.

J3e Titanen zijn de zinnebeelden der onderaardsche vuren en de vulkanische natuurkrachten, die, diep onder den grond verborgen, van tijd tot tijd naar boven komen, groote steenmassa's ophoopen en die wegslingeren, vergezeld van oorverdoovend geraas, terwijl hun zware stappen de aarde onder hun voeten doen beven.

Tot die groep behoort ook Prometheus, wiens naam in verband wordt gebracht met het S&nskntpramantha(yu\irschudder). Sommige geleerden hebben daaruit afgeleid, dat de „weldoende Titan", die het vuur uit den hemel stal, en het aan het menschdom schonk als het rijkste van alle geschenken, oorspronkelijk niets anders was dan de bliksem („waarmede het vuur uit de wolken wordt geschud ); maar