is toegevoegd aan je favorieten.

Een prettige logé

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

door de karresporen en Gerrit schudde geduldig heen en weer op de plank.

„Hé! Daag !" riep Max, echt verheugd dat-ie Gerrit weer zag.

Gerrit wuifde met z'n zweep. „Zoo? Is je broek al droog, waaghals?"

„Wacht ik rij met je mee!" riep Max en hij sprong al op de kar toe. Warempel, Gerrit hield in en wachtte tot de anderen ook kwamen, Max had ze geroepen en Gerrit vond het goed.

„Hou je goed vast, want het gaat er flink van door", zei Gerrit.

Ze stonden op de hotsende kar en hadden werkelijk moeite om op de been te blijven, zoo scheef en schots hobbelden ze voort. Maar de jongens vonden 't heerlijk. Aan 't eind van den zachten weg werd het beter. De kar kwam op harden bodem en nu ratelden ze voort.

„Waarheen?" „Strooisel halen", zei Gerrit. „Je mag me allemaal helpen". Het duurde wel een half uurtje voor ze op de hei kwamen waar het strooisel geladen moest worden. Max werkte als een paard. Hij sjouwde voor twee en werkte zich geducht in 't zweet.

Gerrit lachte er om. „Nou krijg je een nat hemd, waaghals!" riep hij hem toe.

„Dan droog ik het op de hei", was het antwoord. „Je kan hier best zonder kleeren loopen. Zullen we 't doen?"

En in een oogenblik had-ie al broek en kousen uit. Maar Leendert zei dat het te gek was en Keesie wou 't ook niet, en Gerrit lachte maar.