is toegevoegd aan je favorieten.

Bobbie

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te schreien, maar Bobbie legde h'em, op strengen toon, het zwijgen op. Zij staken nu juist het open gedeelte over, op zij van het huis en ofschoon zij trachtte zich buiten het gezicht van de ramen te houden, was ze toch in doodelijke vrees, dat de een of ander haar zien zou. Het volgende oogenblik hadden zij een boschje dicht, hoog kreupelhout bereikt. Bobbie kroop naar het midden toe, Alfie achter zich aan trekkend. Nu kwam de reactie. Ze lag daar, bev end en trillend van opgewondenheid, terwijl ze de deur, die de kinderen steeds uit- en ingingen, met twee wijdgeopende oogen bespiedde. Spoedig kwamen eenige kippen den hoek omscharrelen en Bobbie wist, dat Suds nu ook niet ver weg kon zijn. Ah! daar was hij al, een slordig, klein figuurtje, met één afgezakte kous, die over zijn schoen hing, terwijl de ander een heel stuk bloote knie vertoonde.

„H'sch, h'sch ! Vooruit jullie, domme dieren, h'sch, h'sch, voort dan" riep hij uit, met zijn schel, hoog stemmetje, dat voor Bobbie's luisterend oor de liefelijkste muziek scheen ; en hij