is toegevoegd aan je favorieten.

De kinderen van kapitein Grant

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zeggen, dat het geheele inlandsche wetboek, een wetboek, dat geen tegenspraak duldt en ook nooit tegengesproken wordt, vervat is in de gedurige toepassing van het taboe.

De gevangenen in het heilig huis waren door een willekeurig taboe ontrukt aan de woede der volksmenigte. Een partij onder de inlanders, de vrienden en aanhangers van KaiKoemoe, waren op eens gestuit door de stem van hun hoofd en hadden de gevangenen beschermd.

Echter maakte Qlenarvan zich geen verkeerde voorstellingen van het lot, dat hem wachtte. Zijn dood alleen was een voldoende straf voor den moord van een opperhoofd; en bij de wilde volken volgt de dood alleen op een lange marteling. Qlenarvan verwachtte dus niet anders, of hij zou wreed moeten boeten voor de billijke verontwaardiging, die zijn arm had gewapend ; maar hij hoopte, dat de toorn van Kai-Koemoe hein alleen zou treffen.

Welk een nacht brachten hij en zijn Iotgenooten door! Wie zou hun angst kunnen schilderen, hun lijden afmeten ! De arme Robert, de goede Paganel waren niet meer voor den dag gekomen. Maar kon men wel aan hun lot twijfelen? Waren zij niet de eerste offers, ten zoen gevallen voor de wraakzucht der inlanders? Alle hoop was verdwenen, zelfs uit het hart van Mac Nabbs, die anders niet spoedig wanhoopte. John Mangles werd bijna krankzinnig door de stille wanhoop van Mary Grant, «die van haar broeder was gescheiden. Glenarvan dacht aan dat verschrikkelijk verzoek van lady Helena, die, om zich te onttrekken aan den marteldood of de slavernij, door zijne hand wilde sterven ! Zou hij dien ijselijken moed hebben?

„En welk recht heb ik om Mary te treffen?" dacht John, wiens hart brak.

Aan ontsnappen viel niet te denken ; dat was geheel en al onmogelijk. Tien tot de tanden gewapende krijgslieden, waakten voor de deur der gevangenis.

De morgen van denx 15den Februari brak aan. Er had geen verkeer plaats gehad tusschen de inlanders en de gevangenen, die door het taboe werden beschermd. De hut bevatte eenige levensmiddelen, die de ongelukkigen

nauwelijks aanraakten. De smart verdreef den eetlust. De dag verliep, zonder verandering of hoop aan te brengen. Ongetwijfeld zou het uur van de begrafenis van het gedoode opperhoofd ook dat zijn, waarop de doodstraf voltrokken werd.

Terwijl Qlenarvan zich niet ontveinsde, dat Kai-Koemoe de gedachte aan uitwisseling wel zou hebben opgegeven, behield-de majoor dienaangaande nog altijd een straal van hoop.

„Wie weet," zeide hij, terwijl hij Glenarvan op de uitwerking wees, dieri de moord van Kara-Tete op het opper- j hoofd gemaakt had, „wie weet, of KaiKoemoe niet in den grond verplichting aan u gevoelt?"

Maar, wat Mac Nabbs ook mocht zeggen, Glenarvan wilde zich met geen hoop meer vleien. Ook de volgende dag verliep, zonder dat er toebereidselen voor de doodstraf werden gemaakt. Ziehier de reden van dat uitstel.

De Maori's gelooven, dat de ziel nog drie dager na het sterven het lichaam :i des overledenen bewoont, en gedurende driemaal vier en twintig uren blijft het lijk onbegraven liggen. Die uitstellende ] gewoonte werd streng in acht genomen. I Tot den 15den Februari toe bleef de sterkte ledig. Op de schouders van Wilson staande, zag John Mangles dikwijls naar de buitenwerken. Geen inlander was er te zien. Alleen de schildwachten, die goed wacht hielden, losten elkander 1 af aan de deur der gevangenis.

Maar den derden dag gingen de hutten open ; de wilden, mannen, vrouwen, ; kinderen, verscheidene honderden in \ getal, vereenigden zich zwijgend en bedaard op het voorplein der sterkte.

Kai-Koemoe kwam uit ziin hut. en

terwijl de voornaamste hoofden van zijn ' stam zich om hem schaarden, nam hij ' 2 plaats op een heuveltje van eenige , voeten hoog in het middelpunt der ver- j ' sterkingen. Op een behoorlijken afstand j c achter hem stonden de overige inlanders j 8 in een halven cirkel geschaard. De geheele vergadering bewaarde een onaf- ^ gebroken stilzwijgen.

Op een teeken van Kai-Koemoe begaf een krijgsman zich naar het heilige ; °1 huis,

„Denk er aan !" zeide lady Helena tot haar man. 1

Glenarvan klemde zijn vrouw aan