is toegevoegd aan je favorieten.

De vogel Struis

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

II

komen en ze zien dat we 't goed hebben, dan zullen ze er zeker niets meer op tegen hebben, dat we samen getrouwd zijn."

Maar — o wee! — dat kwam anders uit! De oude koopman was zóó boos, zóó boos, dat hij den man van zijn eenige dochter wel had willen vergiftigen! Maar nee, dat durfde hij toch niet doen, , ,want'', dacht hij, , ,als 't dan eens ontdekt werd, zou ik in de gevangenis komen! Nee, nee, dat gaat niet, maar wacht maar, — wacht maar, baasje, ik zal er wel wat anders op bedenken, om van je verlost te worden!''

Eindelijk meende hij een middel te hebben gevonden!

Hij ging in bed liggen en hield zich alsof hij héél erg ziek was. Hij deed niets anders dan gillen en kermen, en zijn vrouw stuurde dadelijk een boodschap aan haar dochter, dat ze dadelijk met haar man moest komen, omdat haar vader op sterven lag.

Goed, de jongelui kwamen aangeloopen, zoo hard ze maar konden, en toen ze nu voor het bed van den nagemaakten zieke stonden, die maar niets deed dan kermen, gillen en kreunen, zei de koopman, hortend en stootend; — want hij hield zich, alsof hij bijna niet kon praten van de pijn: ,,Er.... is... .maar .. .één mid.. .del... .dat... .mij hel... .pen... .kan."

,,En wat is dat voor een middel, Vader?" vroeg zijn dochter.

„Zeg het ons, lieve Vader, dan zullen we alles doen, wat we kunnen, om het u te bezorgen," smeekte haar man.

„Nee — nee — ik — ik — zeg — het — niet", stamelde de zieke, „het — kan — tóch — niet!"

Maar ze praatten net zoolang, tot hij eindelijk verklaarde dat alleen een veer van den „Vogel Struis" hem kon genezen.

Nu, dat was een moeilijk geval, want de „Vogel Struis" was een woeste rooverhoofdman, die in een groot bosch huisde, ver, — héél ver weg, en die alle menschen, die zich in dat bosch waagden, doodsloeg.

Dat wist de oude koopman en hij kende zijn schoonzoon genoeg om te weten, dat die er dadelijk op uit zou trekken om