Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niet meer op.... Ze zijn zeker al heel anders, dan ik ze in mijn herinnering heb...."

„En woon je nu heelemaal alleen, Karminah?"

„Ah, tida! Stel je voor!"

Karminah lachte weer.

„Ik ben nu getrouwd. Mijn man is kleermaker. Baadjes en broeken naait hij en soms ook kleeren voor kinderen.... Is dat je vrouw?"

Het was het eerste woord, dat ze indirect tot Wirio zei.

„Ja," zei Roeki.... „Zij is mijn vrouw... Wirio... je kent haar toch wel.... zij was ook op dezelfde boot "

Weer sloeg Karminah haar handen in mekaar.

„Ja, Wirio Maar zij had immers een kind..."

„Hij is al groot...." zei Wirio stil en waardig... „Hij is nu al een koelie. Hij is tapper...."

Karrninah schudde haar hoofd. Was het al zóó lang geleden, dat zij alle drie van Java kwamen.... ?

„Ga jij nog terug naar Java, Roeki?"

„Misschien ga ik nog wel eens terug. Als ik wat geld heb, ga ik terug. En jij, Karminah. ?"

„Bi?" vroeg ze. Ze het haar vingers in het gewricht knakken, heel langzaam, een voor een. Toen, half met een glimlach, half met een schouderophaal, zei ze:

„Br bhjf maar.... Mijn kinderen zijn in Holland...

Mijn man is hier.... Br heb een huis Mijn leven

hoort al hier . dat is duidelijk. En wat zou ik nog

zoeken op Java? Mijn ouders zijn zeker al dood. En

ik ben niet meer jong. Allah heeft het eenmaal zoo

gegeven "

Roeki knikte.

„Ik denk nog vaak aan die loods op Java, weet je

nog, Karminah ?"

„Toen ik zoo huilde...." zei ze.... „en jij gaf

Sluiten