Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hoe oud. Misschien wel bijna vijftig dacht hij.

Ook de toewans noemden hem pa Roeki en ze behandelden hem met de vriendelijkheid waarmee je een ouder mensch behandelt.

En 's avonds, als het maanavond was, zaten de jonge, nieuwe koehes in een kring om hem heen en luisterden naar zijn verhalen over de oude tijden, toen er nog geen auto's waren en nog geen arbeidsinspecteurs, bij wie je kon gaan klagen als je geslagen werd.

Hij vertelde hun van de ontginning, van het boschkappen, van de Chineezen, die toen nog op de onderneming werkten en hoe zij de vrouwen uit hun pondok kwamen weglokken, omdat zijzelf geen vrouwen hadden in de kongsi. Hij vertelde hun hoe hij was weggeloopen omdat hij aan Java had gedacht en hoe hij tegen Noer had getuigd, die den Chinees had doodgeslagen. Want dat was alles al zóó lang geleden, dat Roeki nu ook zelf geloofde, dat Noer het werkelijk gedaan had en daarom gestraft was met vijftien jaren dwangarbeid.

Over Saïma sprak hij niet

Hij wist nog wel hoe ze was gestorven terwijl de doekoen haar het kind uit het lichaam had moeten

masseeren Gegild had ze niet daarbij, dat doen

mohammedaansche vrouwen niet, dat zou een groote

schande zijn maar je had haar dof gekreun gehoord

als je langs haar kamertje was gegaan. Even voor het kind werd geboren, was dat verstomd. Ze was al dood toen de dokter kwam. En het kind was ook al geboren. Dood. Een jongen. Een lichte gele huid had het gehad, vertelde de doekoen, en scheeve chineesche oogen.

Een kind uit de kongs Samen met Saïma was het

begraven op het koehe-kerkhofje achter het hospitaal... Maar over zulke dingen spreken dat is vrouwepraat daarover zwijgt een man. En daarom ver-

Sluiten