Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Aan de Velperthor houdt de vijand zich onwrikbaar staande Kolonel de Behr zich derwaarts begevende, gelast de kleine troepenafdeehngen die hij hier en daar ontmoet, zich bij zijne macht aan te sluiten. Ook Krieger met de zijnen moet hem volgen Er wordt dapper gevochten, maar de vijand heeft de overmacht. Overste van Batenburg verliest echter zijn kalmte niet in den kogelregen; bedaard als op het exercitieplein deelt hij zijne bevelen uit. Krieger bewondert hem, maar waagt het hem aan te raden van zijn paard te stijgen, daar hij het mikpunt der vijandelijke schutters is Van Batenburg glimlacht, doch blijft in den zadel.

„Hebt ge nog iets in de veldflesch, sergeant?"

„Ja wel, overste! Tot uw dienst."

't Is zijn laatste dronk, de laatste dienst die Krieger zijn braven chef bewijst. Een minuut later sterft deze den heldendood.

Met eenige grenadiers zich achter een meelwagen bedekt opstellende, brengt Krieger door een onafgebroken flankvuur den vijand zooveel nadeel toe, dat de stelling eindelijk wordt opgegeven.

In een smalle, stille straat wil hij nu een oogenblik uitrusten maar ook hier ,s hij niet veilig. Twee jagers te paard schieten toe om hem neêr te sabelen. Den een jaagt Kr.eger een kogel door het lijf, de ander wordt aan de bajonet geregen

Na eenige verademing en door een teug water verkwikt', gaat Krieger weer verder. Het geweervuur dat reeds in hevigheid afneemt, wijst hem en weg. Slechts weinige manschappen vergezellen hem nog. Alle verband tusschen de troepen is verbroken; gelukkig zijn er weinig vijanden meer te bestrijden. Nu en dan klinkt er nog een schot, dat aan een executie doet denken. Schill zeifis bezweken. Zoolang zijn krachten het toelieten heeft hij de kamp volgehouden, geen poging gedaan om te ontkomen zoolang er nog één man aan zijne zijde stond. Ten laatste stond hij alleen en wilde zich verwijderen; sergeant Humann schoot hem neder. Een prijs van twintig duizend thaler

Sluiten