Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Toen zij daarmede gedaan hadden, zagen zij elkander eens aan, en begonnen tot afwisseling een psalm te zingen. Werden hunne keelen schor, dan hervatten zij het gebed, totdat eindelijk de dag aanbrak, en door een peloton soldaten de deur geopend en de vergadering gesloten werd.

Een bonte massa bewoog zich nauwelijks hoorbaar op het plein voor het raadhuis. Zonder krijgsmuziek marcheerden detachementen infanterie, afdeelingen matrozen en zeesoldaten, benden Alfoeren en Tarnatanen in verschillende richtingen door de saAmgevloeide menigte, en rangschik'en zich in een vierkant om een houten stellaadje, waarboven eenige galgen dreigend uitstaken.

Die groote stilte bij zooveel beweging wekte een angstig, een beklemd gevoel op; en toen Matulesia met zijne luitenants, met zijn stoet zwartrokken, en met zijne bewakers, op het plein verscheen, hield ieder den adem in.

Woord voor woord hoorde men het vonnis, dat nu werd voorgelezen. „Gestraft met den strop," luidde het, „en Matulesia's lijk ten eeuwige dage in een ijzeren kooi opgehangen, om tot afschrik te dienen van alle christen-schoolmeesters die het vroeg of laat in het hoofd mochten krijgen om opstand te maken."

„Gestraft met den strop!" volgde op den naam van Latoemahina, „Met den strop!" na dien van Anthony Rhebok en van Sajat Printa.

Met oostersche kalmte klommen de veroordeelden één voor één de ladder op, en lieten zich zonder protest ophangen. Matulesia op de hoogste sport staande, veroorloofde zich zelfs nog een aardigheid — ik geloof niet opzettelijk — want na een vorstelijken groet aan de menigte gebracht te hebben, riep hij zijne rechters beleefd toe; „Saramat tinggal, toewan!" (pleizierig achterblijven) *), en slingerde toen de eeuwigheid in.

Voor negen-en-dertig mindere hoofden waren verzachtende omstan-

*) De gewone groet van iemand die vertrekt.

Sluiten