Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

lijk tot staan te komen; ook een derde benting wordt op die wijze in dezelfde vaart genomen. Kroesen laat nu het signaal van verzamelen blazen, want al is er goed begonnen, er blijft nog veel te doen over, maar zijn keursoldaten moeten op adem blijven.

De marsch vangt weder aan, en wordt vervolgd tot een versterkten kampong. Nadat Kroesen een paar granaatworpen heeft laten doen, geeft hij een teeken; onverwijld stort Gallas met een peloton Europeanen op den goed verdedigden rand en neemt den kampong.

Zoo gaat het voort onder aanhoudend vechten en overwinnen, hier een benting, daar een batterij bestormende, elders een dorp schoon vegende; de voorhoede avanceert, gelijk een orkaan den vijand als stof voor zich uit doende stuiven, alles medeslepende, niets sparende, onweerstaanbaar .... tot aan den kraton. Daar verheffen zich muren en wallen, die onwrikbaar het hoofd bieden aan vier herhaalde stormen. Kroesen heeft bijna de geheele expeditionnaire macht, die de overwinnende voorhoede op den voet is gevolgd, tot zijn beschikking gekregen, doch heeft er den kraton niet mede kunnen innemen. Hij begrijpt dat „sterven of overwinnen" zijn leus moet zijn, dat zijne braven zullen gaan twijfelen aan de mogelijkheid van het slagen der bestorming als één oogenblik weifelt. Zonder dralen stelt hij zich voor de vijfde maal aan het hoofd, spreekt den soldaten eenige energieke woorden toe, die nieuw leven, nieuwe krachten schenken aan de uitgeputten van geest en lichaam. En terwijl de marine-divisie zich op de voorwerken werpt en die vermeestert, heeft Kroesen de borstwering des kratons bereikt. Officieren en manschappen beproeven om strijd den steilen wand te beklimmen; op één punt werpen eenigen de wapens weg, en ziet ... zij slagen. Hunne makkers reiken hen de geweren weder aan en laten zich te gelijkertijd mede ophijschen. Nu snelt Kroesen onder een wolk van werpspiesen naar de hoofdpoort, laat die openloopen, ontvangt een salvo, maar beantwoordt dat met een

Sluiten