Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat in Holland al lang had afgedaan.... En toen kwam ook de dhobi, de chineesche waschbaas.

Marian knipte het electrische licht aan, telde dan voor den dhobi Franks witte jassen en broeken uit en schreef het aantal op. Ook de waschbaas telde mee, schreef alles op in zijn eigen boekje met chineesche teekens.

„Hallo! klonk ineens een stem ,bent u al zóó ingeburgerd, mevrouwtje!"

„Goeden avond Kostman!" Frank stond op om hem te begroeten, Kostman was ook in pyama, een handdoek over zijn schouder. Hij had een kamer naast de Versteegh's, vertelde hij.

„Blijf zitten man blijf zitten. In de Oost moet je je

niet onnoodig vermoeien Komen jullie straks op het

platje, buiten zitten? Daar is het koeler. En er is ook muziek vanavond! Jullie boffen! Het is vandaag uitbetaaldag....

morgen Hari Besar, vrije dag voor de planters Nu maken

jullie direct een jolige bende mee! Wanneer moet u dat

zaakje terug hebben, mevrouw?" Kostman wees op den bundel vuil goed, dien de Chinees over zijn schouder had geworpen.

„Morgen! Maar daar zorgt de kamerboy voorl

„Ik zal het hem toch nog even op zijn hart drukken!" vond Kostman.

^Hë dhobi!.... God hier en daar.... als morgen

de'wasch niet klaar is, dan sla ik je ouwe opiumkast in mekaar begrepen! "

De Chinees boog onderdanig en glimlachend.

„Morgen is het klaar.... morgen is het klaar...." bezwoer hij.

Het gesprek tusschen hem en Kostman was in het Maleisch gevoerd, maar Marian had toch wel begrepen, dat Kostman niet juist zachtzinnige woorden gebruikte.

„Is dat hier nóódig," vroeg ze, „dat men hier altijd zoo direct moet schelden en tieren?"

„Natuurlijk is dat noodig, mevrouwtje En niet alleen

hier Leer dat van me mevrouwtje: overal in de wereld

is dat noodig! Hoe barder je scheldt, des te meer krijg je gedaan! hoor je me, Versteegh? Nou.... ik ga me ook

een beetje opknappen en ik wacht jullie op het terras....

De anderen zijn daar ook."

„Wat moet ik aandoen ?" vroeg Frank gewoon maar

een wit pak?...."

Sluiten