Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Wat is het, vrouwke?" „Ik was zoo alleen...."

Haar stem was een fluistering. Tranen welden ineens op in haar oogen. Hij boog zich weer over haar, zijn lippen raakten voorzichtig haar voorhoofd. Toen vatte hij ineens haar gezicht in bel zijn handen:

„Ik ben zoo blij, dat het voorbij is en dat alles goed is. Ik heb zóó in angst gezeten, dat er iets zou zijn, na al dat gedoe van reizen en zoo."

Zijn oogen waren vochtig, nu. En in een langen, innigen zoen vonden hun monden elkaar. Toen richtte hij zich op:

„Straks komt de zuster en dan vindt ze ons zóó," glimlachte hij. Marian nestelde haar vingers in zijn handen.

„Hoe vind je het kleintje ? Het is een mooi kind."

„Is het?" vroeg hij opstaand en, naar de wieg gaand, boog bij er zich overheen en keek neer op het slapende kindje.

„Het lijkt op jou, Marian."

„Nee.... vind je? Het heeft jouw mond."

„Dat zooiets nu eenmaal een man zal zijn," zei hij stil verwonderd. Dan glipte ook Saïma binnen:

„Tabeh toewan een mooie zoon, toewan."

„Is bij mooi, Saïma?"

„Bagoes," zei Saïma.

„Dan moet ik het maar gelooven," lachte Frank.

„Hoe ben je eigenlijk hier gekomen, Frank?"

Hij ging op den rand van haar bed zitten.

„Ja, natuurlijk, dat heb ik je nog niet verteld. Reuze-aardig van den baas. Morgen is het uitbetaaldag.... en nu heeft hij me vandaag het geld voor de uitbetaling van het hoofdkantoor laten halen met zijn auto, dan had ik meteen even gelegenheid om bij jou aan te komen, zonder zelf een huurauto te hoeven betalen. Maar zeg, ik doe dat raam open, vind je dat goed ?"

„Dan kijkt de chineesche kok in mijn bed," lachte Marian.

„Ja maar, daar buiten in de auto staat de kist met geld.

Het is maalf mille ik moet een beetje een oogje houden

op den chauffeur. Verbeeld je, dat bij er mee vandoor gaat."

„Moet je dat heele eind met al dat geld?" Er was angst in Marianne's stem.

„Ik heb de revolver bij me en Moedin, de estates hoofdmandoer."

Marian zuchtte. Ze sloot even haat oogen. Frank ging

Sluiten