Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Tja.... dat zeker!"

„Hm.... Ja!.... Nou, u lapt hem wel op, dokter. Mijnheer Stoops wenscht geen verdere complicatie's van dit geval."

Van Hemert ging terug, fluisterde even iets bij Stoops, kwam dan terug naar zijn tafeltje.

„Wat was er gebeurd?" vroeg Anne.

Van Hemert nam een slok champagne.

„Och niets," zei hij, „een twist tusschen twee assistenten. Ik iaat de muziek nog een tango spelen en dan geeft u ons nog eens een solodans met mijnheer Ravinsky, niet waar, mevrouwtje ?"

Renée glimlachte blozend.

„Als uhet beveelt," zei ze guitig.

Van Hemert bief de handen protesteerend.

„Pardon.... mevrouwtje.... te bevelen heeft alleen maar UI Een tango, ja?...."

„Goed," knikte Renée. Haar oogen stonden Wij. En ze zag niet, dat Anne zich even op de lippen beet. Maar Marian merkte het op. En verwonderd, dacht ze:

„Was er iets tusschen die twee? Tusschen haar en van Hemert?.... Of.... was het alléén gekwetste vrouwelijke ij delheid?...."

Door het applaus na den tango hoorde niemand de ziekenauto voorrijden. Voorzichtig beurden ze Leenkamp in den wagen. Hij was nog altijd bewusteloos....

De zuster legde zijn hoofd recht.

„Blijf af van zijn hoofd!" snauwde de dokter barsch.... „dat is zoo beurséh als een rotte appel I"

„Wat is er gebeurd?" vroeg de zuster.

„Gezopen, natuurlijk weer.... het tuig! Vooruit naar het hospitaal.... ga van het stuur weg, Karmat! Ik rijd zelf, anders krepeert hij nog onderweg 1"

Behoedzaam draaide de dokter den loggen wagen langs de andere auto's....

Sluiten